01-12-10

even terug

ja hoor, ben even terug op men blogje. weer een nieuw paswoord gezocht maar kreeg te horen van mighty V dat ze bezorgd was omdat men blogje stil bleef liggen. dus bij deze 'still alive and kicking'!!

de afgelopen maanden heb ik het niet altijd even makkelijk gehad. ben door de hel gegaan en terug... voelde de verscheurende pijn van het gemis van onze hondjes, een pijn die steeds weer oplaait als ik in de avond alleen ben thuis en de rust van de ademhaling van de hondjes niet meer hoor. als ik hen niet meer kan voelen, zo nabij. binnenkort is het een jaar geleden dat onze laatste en kleinste hond ons heeft verlaten... nog een weekje, exact op mijn verjaardag... de pijn die ik voel hierbij is haast niet onder woorden te brengen. tranen verschijnen als ik dit nu hier neertyp. weet niet of ik uberhaupt mijn verjaardag nog kan vieren. het voelt aan als een doodsteek in men hart. een jaar is bijna voorbij en nog mis ik elke dag mijn hondjes. het voelt alsof mijn leven een stuk mee is afgesloten. onze grote hond stierf op de verjaardag van men neefje, mijn petekindje. onze kleine hond op de mijne. we blijven voor eeuwig met elkaar verbonden.

er zijn vast mensen die het belachelijk vinden en die denken 'get over it'. ik laat hen maar denken. er zijn goede dagen maar er is nog geen dag gepasseerd dat ik ergens niet aan hen dacht. zoveel doet me aan hen denken... soms met vreugde, soms met pijn.

de reden dat dit alles weer opwelt is waarschijnlijk de tijd van het jaar. van het mooie tapijt sneeuw en de bijhorende gevaren voel ik mijn in de kelder weggestopte romantische gevoelens opwellen. romantiek en nostalgie... alles is mooier dan toen het nog levensecht was. ik kijk naar de beroemde films twilight (deel 1 en 2) en men adem stokt samen met de acteurs op het scherm, het opgebouwde verlangen en de spanning kruipt onder mijn huid. ik zie gelijkenissen met mijn leven. en dan zwijg ik nog over de film 'remember me' of 'into the wild'. ik blijf kijken naar deze films en telkens weer beroeren ze elke vezel van me. vroeger moest ik met men zus meekijken naar dirty dancing, een film die we in de loop der jaren vanbuiten kenden (en we zijn zeker niet de enigen). nu kijk ik alleen maar toch voel ik de emoties in het dubbel. vreemd eigenlijk hoe een film zo'n effect op je kan hebben.

het beloven nog moeilijke tijden te worden, op het werk dan vooral. het gaat hard werken zijn tot ik erbij neerval en er gaat veel tegenkanting komen. ik ga de uitdaging aan en hoop dat ik ze overwin. ik zie het als een kans om te groeien. en toch, als ik zie hoe collega's afscheid moeten nemen van iets dat ze hebben opgebouwd weet ik niet of ik niet in hetzelfde schuitje zal belanden...

time will tell...

going to sleep... tomorrow i have to be sharp and ready!!!

 

01:05 Gepost door m | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.