01-05-09

getroubleerd

getroubleerd ga ik door het leven, door mijn liefdesleven...

ik aanvaard hem zoals hij is. ik wil hem niet veranderen. ik heb het gevoel alsof we samen horen, ondanks het feit dat ik soms wel denk dat hij een verschrikkelijk moeilijk karakter heeft...

hij vindt dat ik moet veranderen, fysiek gesproken. hij geeft wel om mij, maar onder voorwaarden. hij wil niet met mij zijn als het even minder gaat, als ik geen werk heb.

conclusie? hij ziet mij niet op dezelfde manier graag als ik hem. misschien ziet hij me niet graag genoeg, is hij me niet waard (liefde zou onvoorwaardelijk moeten zijn). misschien moet hij leren hoe hij moet omgaan met liefde en lukt het niet zo goed. misschien is het einde nu werkelijk in zicht...

maar weet je... ik blijf hem verdomd graag zien. en dat doet nog het meeste pijn. en als ik niet oplet breekt ie men hart.

nu ja, nog minstens 2,5 jaar in dit leven en dan op naar t volgende...

16:50 Gepost door m in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Hallo,

Bijna 3 jaar heb ik ook zo'n relatie gehad, het eerste half jaar van onze relatie was écht hemels, maar plots veranderde alles, van dag op dag bijna...

Ik zag hem enorm graag en toonde dat ook, ik hielp hem met alles en verwende hem. Hij kreeg alle liefde van me.

Hij zag me blijkbaar na 6 maanden minder graag. Ik was te dik, moest fitnessen, moest vermageren. (Terwijl mijn gewicht nu niet om zorgen over te maken is, maar ik moest MAGER zijn) Ik deed mijn best, maar werd ongelukkig. Toch wou ik die relatie doen lukken en ik vocht ervoor... spijtig genoeg was ik de enige die vocht. Hij had daar geen behoefte voor. Steeds voelde ik me ongelukkiger en begon er over te praten met mijn moeder en mijn oudste zus. Die zeiden dat ik van hem moest weggaan, maar dat is moeilijk... Toen uitkwam dat hij me in het buitenland had bedrogen en dat hij aggressief kwam door te drinken, werd het steeds moeilijker om dit leven vol te houden. Op een dag was het me teveel en met veel tranen heb ik hem verlaten. Weliswaar met de hulp van mijn moeder en zus. Dit was de enige keer dat ik hem heb zien huilen.

Gepost door: Nel | 08-05-09

De commentaren zijn gesloten.